Partneruitje Fort Resort 22 juni 2019

“Tijd speelt geen rol”

Als partnerdag heeft de ondernemingsvereniging op zaterdag 22 juni een bedrijfsbezoek georganiseerd bij Fort Resort Beemster. Een onderscheidende ambiance in de mooie Beemster.

Na enig zoeken om te achterhalen waar de ingang was, werden we ontvangen in de prachtige tuin waar het mede door het zonnige weer goed vertoeven was. Eenieder werd welkom geheten met een kopje koffie of thee met daarbij iets lekkers. Daarna was het tijd om over te gaan naar de koudere dranken.

Na ruimschoots tijd te hebben gehad om te socializen werden we uitgenodigd om naar binnen te komen om een onderhoudende presentatie bij te wonen van de oprichter van al dit moois, Frank Bart.

In deze fraaie ruimte werd ons een inkijk gegeven van het ontstaan van het fort en de transformatie naar het resort. Frank was daarbij een onderhoudende verteller en gaf ons een goede indruk van hoe e.e.a. ontstaan was. Heir volgt een beknopte beschrijving daarvan.

Zoals duidelijk is betreft het hier een bunker en staat het op de werelderfgoedlijst van Unesco als onderdeel van De stelling van Amsterdam en is in 1912 in gebruik genomen. Van 1918 tot 1921 deed het dienst als gevangenis.

Het geheel (muren) bestaat uit een meter dik beton wat ook wel merkbaar was aan het temperatuurverschil tussen binnen en buiten. Op het dak ligt zo’n 2 meter dikke laag duinzand waarmee het regenwater wordt gezuiverd en vervolgens afgevoerd wordt naar een waterbassin onder in het fort. Dit werd vroeger gebruikt als watervoorziening voor de soldaten. Nu wordt dit water gebruikt voor het doorspoelen van o.a. de toiletten.

In 2003 is Frank eigenaar geworden mede door de fascinatie die de familie Bart heeft met forten.  In die tijd was hij eigenaar van het huidige aannemersbedrijf Beemsterbouwers. Zijn liefde voor wellness heeft zeker bijgedragen om van dit fort een wellness resort te gaan maken.

In 2009 is dit idee uitgewerkt en in 2011-2012 is dit gerealiseerd. Frank heeft dit met zijn eigen team uitgewerkt zonder gebruik te maken van een architect, mede door zijn jarenlange ervaring in de bouw en zijn eigen ideeën over bouwen.

Interessant is dat vooraf heel goed is nagedacht over het energie verbruik: 1 van de belangrijkste kostenposten van sauna’s. Er is 28 kilometer vloerverwarming buis aangelegd waarbij de warmte die vrijkomt uit de sauna’s en douches wordt gebruikt om de vloerverwarming te verwarmen, wat op zijn beurt gebruikt wordt voor het verwarmen van het zwemwater doordat de leidingen door de wanden hiervan lopen. Dit resulteert in een energieverbruik van slechts 15% van gangbare sauna’s. Dat het beton warmte buitenhoudt maar ook binnenhoudt, helpt natuurlijk ook mee.

In feite is hij door zijn economisch denken zijn tijd vooruit geweest met energiebesparing.

Tijdens de bouw heeft men ook gaten door de muren moeten maken wat een uitdaging op zich is geweest. Dat er niet over 1 nacht ijs is gegaan, blijkt ook wel uit het feit dat alle bevoorrading door een zelfgemaakte tunnel gaat, zodat dit geen overlast veroorzaakt voor de bezoekers.

Als de bezoekers binnen komen, zijn direct naast de receptie behandelruimtes zoals massage e.d. wat duidelijk bijdraagt aan de bezettingsgraad. Onlangs is er ook een -eiland- gecreëerd waarop men zich in Bali waant, verassend vernieuwend.

De klant staat centraal. Dit blijkt ook uit het feit dat men niet meer mensen toelaat dan 250, simpelweg om optimaal genieten mogelijk te maken. Ook het polsbandje met de tekst “Tijd speelt geen rol” zegt genoeg.

Bij dit alles is ook het culinaire gedeelte niet vergeten ook dit staat op een hoog niveau.

Het geheel ademt pure klasse uit.

Toen het resort opende brak een spannend tijd aan: hoe zou men het ontvangen? Na een matige start is er een redactioneel stuk geweest in de weekeind bijlage van de Telegraaf wat voor een doorbraak zorgde. Nadien is de loop erin gekomen en is het zelfs zo dat er geen reclame gemaakt wordt, tot in geheel Nederland en zelfs daarbuiten is het fort bekend. Dit hield ook in dat er geen jaren overheen gegaan zijn voor er zwarte cijfers geschreven werden.

Frank heeft destijds ook het aannemersbedrijf overgedaan aan de oud-medewerkers en heeft ondertussen al een ander fort aangekocht. Momenteel is hij betrokken bij andere forten als adviseur, vanwege zijn uitgebreide ervaring met de bouw en techniek van forten. ‘Bouwtechnisch is een fort geen heel ingewikkeld gebouw’, zegt hij. ‘Wel bijzonder zijn de doorgangen die werden gezaagd door betonmuren van tweeënhalve meter dik.’ Ook wordt hij gevraagd om mee te denken over bestemmingen van andere forten.

Toch zijn er ook wel kanttekeningen aan zo’n mooi resort. Als trekpleister van een dergelijk gebied zou men verwachten dat de politiek warmloopt voor dit soort ondernemers maar de praktijk is toch iets anders.

Parkeren gebeurt grotendeels in de wegberm iets waar Frank wel een oplossing voor had. Hiervoor heeft hij een stuk land aangekocht en dit verhardt om zo een goede, veilige parkeerruimte te maken. Helaas heeft de politiek daar een stokje voor gestoken, agrarische grond moet agrarisch blijven. Als ondernemer zoek je dan naar mogelijkheden en denk je: dan maar ondergronds parkeren zodat de agrarische grond intact blijft. Maar de politiek denkt daar toch duidelijk anders over. Zoals Frank cynisch opmerkte dat door een wethouder die niet in de Beemster woont, nooit persoonlijk langs geweest is en zelfs niet in overweging neemt dat er een veel veiliger situatie ontstaat, beslist, dat dit niet kan!

Na dit inspirerende verhaal van Frank zijn we met zijn allen naar het buitenterras gegaan om hier een borrel op te nemen. Ondertussen werden tafels gedekt waar we na een uurtje konden aanschuiven. Na de voorbeden werden we verrast met een voorgerecht: een noedelsoepje.

Daarna was er een buffet met koude en warme gerechten. Natuurlijk ontbrak het nagerecht ook niet.

Sluitstuk was een borrel na!

Al met al een inspirerende, onderhoudende en ontspannende dag.